Platform-to-Businessverordening (P2B) — bescherming van ondernemers die via een platform verkopen

De P2B-verordening regelt de verhouding tussen een onlinetussenhandelsdienst en de ondernemers die daarop verkopen: heldere algemene voorwaarden, een motivering als je aanbod wordt beperkt of je account wordt beëindigd, uitleg over hoe de rangschikking tot stand komt, en een klachten- en bemiddelingsroute. Zij geldt voor élk platform dat consumenten en zakelijke gebruikers bij elkaar brengt, hoe klein ook — anders dan de DMA, die alleen zeven aangewezen poortwachters bindt. Wie zelf zo’n platform exploiteert heeft er verplichtingen uit; wie erop verkoopt heeft er rechten uit. De Europese Commissie heeft in november 2025 voorgesteld de verordening in te trekken.

Waarvoor is dit bedoeld

Een zakelijke gebruiker die grotendeels afhankelijk is van één platform staat bij een geschil zwak. De verordening compenseert dat met transparantie- en procedurerechten. Zij regelt niet wat een platform mag rekenen of wie het mag toelaten, maar wél dat de voorwaarden vindbaar en begrijpelijk zijn en dat ingrijpende beslissingen worden gemotiveerd.

Voor wie

Twee kanten. Verplichtingen rusten op aanbieders van onlinetussenhandelsdiensten — diensten die zakelijke gebruikers in staat stellen goederen of diensten aan consumenten aan te bieden om directe transacties tot stand te brengen, op basis van een contractuele relatie — en op aanbieders van onlinezoekmachines. De bescherming geldt voor zakelijke gebruikers die in de EU zijn gevestigd en via de dienst aan consumenten in de EU aanbieden; waar de platformaanbieder zelf zit, doet niet ter zake (art. 1, lid 2). Voor het mkb dat zélf zo’n dienst aanbiedt is één drempel van belang: de artikelen 11 en 12 gelden niet voor kleine ondernemingen in de zin van Aanbeveling 2003/361/EG, dus minder dan 50 werknemers én een jaaromzet of balanstotaal van ten hoogste € 10 miljoen. Alle overige verplichtingen gelden ongeacht de omvang.

Wat er niet onder valt

Diensten die geen directe transacties tussen zakelijke gebruikers en consumenten tot stand brengen, zoals onlinebetaaldiensten en advertentiebeurzen of advertentietools. Ook zuiver zakelijke marktplaatsen zonder consumenten vallen erbuiten, net als de verhouding tussen platform en consument — die valt onder het consumentenrecht en de DSA.

Wat je moet doen — algemene voorwaarden

Voorwaarden in duidelijke en begrijpelijke taal, die tijdens de hele handelsrelatie en ook al vóór het contract eenvoudig beschikbaar zijn. Zij moeten de gronden noemen waarop je een dienst kunt beperken, opschorten of beëindigen. Een wijziging mag pas ingaan na een kennisgeving van ten minste vijftien dagen, langer als de zakelijke gebruiker technische of commerciële aanpassingen moet doen; binnen die termijn kan de zakelijke gebruiker opzeggen. Voorwaarden die niet aan deze eisen voldoen, zijn nietig (art. 3).

Beperken, opschorten, beëindigen

Bij beperking of opschorting van een individueel aanbod moet je uiterlijk op het moment van ingaan een motivering geven. Bij beëindiging van de hele dienstverlening geldt een motivering en een opzegtermijn van ten minste dertig dagen. Die termijn vervalt onder meer bij een wettelijke verplichting, bij een dringend veiligheidsbelang en bij herhaalde schending van de voorwaarden. Wordt de beslissing teruggedraaid, dan moet de toegang tot gegevens worden hersteld (art. 4).

Rangschikking

De belangrijkste parameters die de rangschikking bepalen en het relatieve gewicht daarvan moeten in de algemene voorwaarden staan. Onlinezoekmachines publiceren een eenvoudige, openbaar toegankelijke beschrijving. Ook moet worden uitgelegd of en hoe betaling de rangschikking kan beïnvloeden. Het algoritme zelf hoeft niet te worden prijsgegeven als openbaarmaking manipulatie mogelijk zou maken (art. 5).

Gedifferentieerde behandeling en data

Een platform moet beschrijven of het zijn eigen aanbod of dat van gelieerde partijen anders behandelt dan dat van andere zakelijke gebruikers, en waar dat op neerkomt voor toegang tot gegevens, rangschikking en technische functies (art. 7). Daarnaast moet het beschrijven welke gegevens het over de zakelijke gebruiker en diens transacties verzamelt en wie daar toegang toe heeft (art. 9).

Klachten en bemiddeling

Een intern klachtenafhandelingssysteem dat kosteloos en transparant is (art. 11), en de aanwijzing van ten minste twee bemiddelaars met wie de aanbieder bereid is buiten de rechter om tot een oplossing te komen, waarbij de aanbieder een redelijk deel van de kosten draagt (art. 12). Beide verplichtingen gelden niet voor kleine ondernemingen; die mogen ze vrijwillig toepassen.

Wat een verkoper hieraan heeft

Concreet: minstens vijftien dagen vooraf bericht bij gewijzigde voorwaarden, minstens dertig dagen vooraf bericht met uitleg bij verwijdering van het platform, uitleg over de rangschikking en over betaalde plaatsing, inzage in welke data het platform over hem verzamelt, en een gratis klachtenroute bij platforms die geen kleine onderneming zijn.

Handhaving

De verordening schrijft zelf geen sancties voor: artikel 15 verplicht de lidstaten alleen tot adequate en doeltreffende handhaving, zonder hen te dwingen boetes op te leggen of ambtshalve op te treden. Artikel 14 geeft daarnaast representatieve organisaties en verenigingen het recht om zelf naar de rechter te stappen.

Toezicht NL

De ACM houdt sinds 8 november 2024 toezicht op de regels voor online platforms en zoekmachines jegens zakelijke gebruikers en neemt meldingen van ondernemers aan.

Boete

Er is geen Europees boetemaximum. De ACM kan in Nederland een last onder dwangsom en een bestuurlijke boete opleggen op grond van de Instellingswet ACM: ten hoogste € 900.000 of, indien dat meer is, 1 procent van de omzet, te verdubbelen bij een eerdere overtreding binnen vijf jaar (art. 12m en 12o).

Intrekking voorgesteld

De Digital Omnibus van 19 november 2025 — COM(2025) 837 final — trekt volgens zijn eigen titel de Verordeningen (EU) 2018/1807, (EU) 2019/1150 en (EU) 2022/868 en Richtlijn (EU) 2019/1024 in. De toelichting motiveert dat met de vaststelling dat de DMA en de DSA de bepalingen van de P2B-verordening grotendeels hebben ingehaald. Een deel van de bepalingen blijft in stand vanwege kruisverwijzingen in andere regelgeving; die verwijzingen blijven volgens het voorstel gelden totdat de betrokken regelingen zijn aangepast, uiterlijk 31 december 2032.